Waiting.

I don’t know what waiting means during the past couple of days, weeks and months. It gets to the point where I get tired of waiting and end up, “nagtatampo.” I know it sounds, absurd.

Like, just as everyone would say, para saan pa ang mga plano kung ‘di naman natutuloy. But, for some valid reasons, sa una magtatampo ako… Pero magiging okay na din naman later on at maiintindihan ‘yung reason.

It seems like, childish na ako at impatient sa paghihintay. Iritable.

Ewan ko, pero inaalis ko naman sa sarili ko ‘yun. Minsan, ‘di ko lang mapigilan. Maybe, it’s my impulse. Alam ko naman na mali.

But, waiting entails, courage. Minsan pinanghihinaan na ako ng loob maghintay. Nakakapagod din kasi. Tapos parang puro negative things nangyayari.

I feel like, yung mga effort ko wala lang.

Tipong ang feeling, nag-effort ka mag-aral para sa exam pero wala do’n ‘yung inaral mo. EPIC FAIL.

Hindi naman siguro masama magtampo lalo na kung medyo matagal ka ng naghihintay pero na ne-neglect ka.

Ramdam ko kasi ‘yun.

Pero anyway, okay lang. Medyo kaya ko pa naman maghintay.